๑๐ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๓

 

หากย้อนเวลา กลับไปยัง วันนี้เมื่อยี่สิบปีที่แล้ว ... 

 

 

แดดร่มลมตก ... ยามเย็น ... ดาร์ได้ลืมตาขึ้นมาดูโลกใบสวย ณ โรงพยาบาลเล็กๆ ในจังหวัดนราธิวาส

ชื่อ วัลย์ลดา ... คุณยายเค้าเป็นคนตั้งให้  จริงๆแล้ว ดาร์ไม่มีชื่อเล่นหรอก คุณยายเค้าอยากให้เรียกว่า ลดา เอามาจากชื่อจริงเลย ส่วนชื่อดาร์ลิ้ง ไม่รู้ว่าใครเป็นคนเริ่มเรียก ก่อน แต่มันก็มีมานานแล้วแหละ ...พ่อก็บอกว่า ก็ดีนะ ดาร์ลิ้งเนี่ย ก็เป็นที่รักของพ่อของแม่ไง 

(แต่เมื่อก่อน ก็ไม่แรดเขียนชื่อตัวเองว่าดาร์เขียนแค่ ดา เฉยๆ)

ดาร์เกิดเป็นลูกคนโต ของบ้านเป็นหลานคนแรกของคุณตากับคุณยาย และเป็นหลานสาวคนแรกของคุณปู่ คุณย่า  ก็เลยได้รับการเอาอกเอาใจเป็นพิเศษหน่อยนึง   แต่...ตั้งแต่เด็กๆ ดาร์เป็นเด็กง่ายๆ ไม่ค่อยงอแง ซักเท่าไหร่ ไม่ขี้แย ไม่ดื้อ  กินง่าย เลี้ยงง่าย ทุกคนเลยชอบมาเล่นด้วย แต่จริงๆซนและ พูดได้เรื่อยๆ พูดคนเดียวก็ได้ ชอบร้องเพลงที่สุด เวลาไปบ้านญาติ ที่ไรเค้าก็จะพูดถึงแต่ วีดีโอที่อัดดาร์ร้องเพลงนี่แหละ ชอบรับโทรศัพท์ทั้งๆที่ยังพูดไม่รู้เรื่อง ชอบให้อุ้มใส่ลังแล้วเข็นไปรอบๆ บ้าน ชอบให้ถูกอุ้มไปเจอผู้คน เวลามีแขกมาบ้าน ชอบให้คุณตาอุ้มไปนั่งคุยด้วย(ที่บ้านเรียก ว่า ออกไปโชว์ตัว) ถ้าบอกว่าไม่ก็จะเข้าใจอะไรง่ายๆ 

 

 

มีประโยคเด็ด เวลาอยากได้อะไรก็คือ“อยากได้จัง แต่แพงเนอะ ไม่มีตังเนอะ ไว้มีตัง ค่อยมาซื้อเนอะ ไว้ก่อนเนอะแต่อยากได้จังเลย”  สุดท้าย ก็เสร็จดาร์ทุกราย 555   ตอนเด็กๆ แพ้แพมเพิร์สมากถ้าอยู่บ้านจะไม่ยอมใส่เด็ดขาด แต่ถ้าจะออกไปเที่ยวละก็ วิ่งไปหยิบมาให้ใส่เลยหนูจะได้ไปเที่ยวแล้ว .. .ตอนนั้น คุณแม่ไปเรียน วิสัญญี พยาบาลเลยเอาดาร์ไปด้วย  อยู่ ใน กทม. แล้วที่บ้านจะชอบพาไปแมคโคร เวลาเค้าไปซื้อของ ก็จะให้ดาร์นั่งเล่นของเล่น ชอบนั่งนะแต่ห้ามหยอดเหรียญเลยไม่เอานะ ขอนั่งเฉยๆ ก็พอ

 

 

ตอนอยู่ กทม. วันนึงเกิดทะเลาะกับแม่แล้วก็เถียงๆๆ กัน โกรธ หิ้วถุงกระดาษหนึ่งใบ วิ่งออกจากบ้านไป บอกแม่ว่า โกรธแม่แล้ว หนูจะกลับนราฯไปหาพ่อ แล้วก็เดินออกไปจริงๆ หายไปซักพัก แม่เล่าว่า มายืนเท้าสะเอวอยู่หน้าบ้านแล้วบอกว่าเอาตังมา!!! จะหนูจะกลับบ้าน  แม่เลยจับตัวเข้าบ้านเลย ...

 

 

วันไหนที่แม่ไปเรียนก็จะอยู่กับพี่เลี้ยงชื่อพี่ป๊ะ แล้วก็จะอยู่เงียบๆ กันสองคนดูทีวีดูหนังไปตามประสา เคยดูเรื่องอะไรซักอย่าง ที่เป็นตุ๊กตาผีชอบพูดว่า หนูอยากกลับบ้านๆๆ  พอแม่กลับจากเรียนเจอดาร์กับพี่ป๊ะ นั่งร้องไห้อยู่สองคน ฮ่าๆๆ   อีกเรื่องที่ทำให้ร้องบ่อยๆ คือเค้าชอบแกล้งกันว่า เก็บมาจากถังขยะ แรกๆก็เฉยๆ หนักเข้าๆ แซวไม่ได้ร้องทุกที  เก็บมาจากถังขยะก็เอาเค้าไปทิ้งเลย ฮือออออ

 

 

ด้วยความเป็นเด็กที่มีมนุษย์สัมพันธ์ดีเวลามีเซลล์มาขายของ ... ชอบออกไปเสนอหน้าคะ มีใครอยู่ไหมค๊าบๆๆ นั่นเลย วิ่งออกไปหน้าบ้านแล้วก็ อยู่คะอยู่  คุณพี่เลี้ยงเสียตังเพราะแบบนี้มาหลายรอบแล้วฮ่า~

 

 

พอคุณแม่เรียนจบ ก็กลับมาอยู่นราฯเหมือนเดิม พอสองขวบกว่าๆ ก็ไปเรียนที่ “โรงเรียนอนุบาลภาคภูมิ” โรงเรียนเดียวเลยที่มีสระว่ายน้ำชอบมาก ชอบไปโรงเรียนเพราะจะได้เล่นน้ำ ...  วันแรกตอนพ่อไปส่งก็ทำท่า งอแง เหมือนจะไม่ไป พ่อเอาพี่เลี้ยงไปด้วย  ที่ไหนได้ พอเข้าไปในห้องแล้วเจอของเล่นเจอเพื่อนเยอะๆ ก็ลืมคุณพ่อ ลืมพี่เลี้ยง ไปเลย

 

 

หลังจากนั้น ไม่นาน ก็มีน้องชาย มาเป็นลูกสมุน55 จำได้ว่าตอนเด็กๆ รักน้องมากน้องทำอะไรก็ยอมหมด ตี หยิก ดึงผม ยอม เพราะ ดาร์รักน้อง รักมากๆ ๆ(เพิ่งเคยมีน้อง) แล้วน้องมันก็แสบมาก ซนมาก ที่สุดในโลก ดาร์ถืออันนี้จะเอาอันนี้พอไปหยิบอันที่น้องมันเพิ่งทิ้งก็จะเอาอีก คือแบบ ดาร์มีอะไรไม่ได้ จะเอาหมด ...เคยแบบ ปั่นจักรยานเล่น คุณน้องชายไม่พอใจ ดึงท้ายรถไว้ ไม่ให้ไปด้วย แต่พอโตๆมาเริ่มไม่ไหว เริ่มคิดได้ว่าต้องหม