๑๐ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๓

 

หากย้อนเวลา กลับไปยัง วันนี้เมื่อยี่สิบปีที่แล้ว ... 

 

 

แดดร่มลมตก ... ยามเย็น ... ดาร์ได้ลืมตาขึ้นมาดูโลกใบสวย ณ โรงพยาบาลเล็กๆ ในจังหวัดนราธิวาส

ชื่อ วัลย์ลดา ... คุณยายเค้าเป็นคนตั้งให้  จริงๆแล้ว ดาร์ไม่มีชื่อเล่นหรอก คุณยายเค้าอยากให้เรียกว่า ลดา เอามาจากชื่อจริงเลย ส่วนชื่อดาร์ลิ้ง ไม่รู้ว่าใครเป็นคนเริ่มเรียก ก่อน แต่มันก็มีมานานแล้วแหละ ...พ่อก็บอกว่า ก็ดีนะ ดาร์ลิ้งเนี่ย ก็เป็นที่รักของพ่อของแม่ไง 

(แต่เมื่อก่อน ก็ไม่แรดเขียนชื่อตัวเองว่าดาร์เขียนแค่ ดา เฉยๆ)

ดาร์เกิดเป็นลูกคนโต ของบ้านเป็นหลานคนแรกของคุณตากับคุณยาย และเป็นหลานสาวคนแรกของคุณปู่ คุณย่า  ก็เลยได้รับการเอาอกเอาใจเป็นพิเศษหน่อยนึง   แต่...ตั้งแต่เด็กๆ ดาร์เป็นเด็กง่ายๆ ไม่ค่อยงอแง ซักเท่าไหร่ ไม่ขี้แย ไม่ดื้อ  กินง่าย เลี้ยงง่าย ทุกคนเลยชอบมาเล่นด้วย แต่จริงๆซนและ พูดได้เรื่อยๆ พูดคนเดียวก็ได้ ชอบร้องเพลงที่สุด เวลาไปบ้านญาติ ที่ไรเค้าก็จะพูดถึงแต่ วีดีโอที่อัดดาร์ร้องเพลงนี่แหละ ชอบรับโทรศัพท์ทั้งๆที่ยังพูดไม่รู้เรื่อง ชอบให้อุ้มใส่ลังแล้วเข็นไปรอบๆ บ้าน ชอบให้ถูกอุ้มไปเจอผู้คน เวลามีแขกมาบ้าน ชอบให้คุณตาอุ้มไปนั่งคุยด้วย(ที่บ้านเรียก ว่า ออกไปโชว์ตัว) ถ้าบอกว่าไม่ก็จะเข้าใจอะไรง่ายๆ 

 

 

มีประโยคเด็ด เวลาอยากได้อะไรก็คือ“อยากได้จัง แต่แพงเนอะ ไม่มีตังเนอะ ไว้มีตัง ค่อยมาซื้อเนอะ ไว้ก่อนเนอะแต่อยากได้จังเลย”  สุดท้าย ก็เสร็จดาร์ทุกราย 555   ตอนเด็กๆ แพ้แพมเพิร์สมากถ้าอยู่บ้านจะไม่ยอมใส่เด็ดขาด แต่ถ้าจะออกไปเที่ยวละก็ วิ่งไปหยิบมาให้ใส่เลยหนูจะได้ไปเที่ยวแล้ว .. .ตอนนั้น คุณแม่ไปเรียน วิสัญญี พยาบาลเลยเอาดาร์ไปด้วย  อยู่ ใน กทม. แล้วที่บ้านจะชอบพาไปแมคโคร เวลาเค้าไปซื้อของ ก็จะให้ดาร์นั่งเล่นของเล่น ชอบนั่งนะแต่ห้ามหยอดเหรียญเลยไม่เอานะ ขอนั่งเฉยๆ ก็พอ

 

 

ตอนอยู่ กทม. วันนึงเกิดทะเลาะกับแม่แล้วก็เถียงๆๆ กัน โกรธ หิ้วถุงกระดาษหนึ่งใบ วิ่งออกจากบ้านไป บอกแม่ว่า โกรธแม่แล้ว หนูจะกลับนราฯไปหาพ่อ แล้วก็เดินออกไปจริงๆ หายไปซักพัก แม่เล่าว่า มายืนเท้าสะเอวอยู่หน้าบ้านแล้วบอกว่าเอาตังมา!!! จะหนูจะกลับบ้าน  แม่เลยจับตัวเข้าบ้านเลย ...

 

 

วันไหนที่แม่ไปเรียนก็จะอยู่กับพี่เลี้ยงชื่อพี่ป๊ะ แล้วก็จะอยู่เงียบๆ กันสองคนดูทีวีดูหนังไปตามประสา เคยดูเรื่องอะไรซักอย่าง ที่เป็นตุ๊กตาผีชอบพูดว่า หนูอยากกลับบ้านๆๆ  พอแม่กลับจากเรียนเจอดาร์กับพี่ป๊ะ นั่งร้องไห้อยู่สองคน ฮ่าๆๆ   อีกเรื่องที่ทำให้ร้องบ่อยๆ คือเค้าชอบแกล้งกันว่า เก็บมาจากถังขยะ แรกๆก็เฉยๆ หนักเข้าๆ แซวไม่ได้ร้องทุกที  เก็บมาจากถังขยะก็เอาเค้าไปทิ้งเลย ฮือออออ

 

 

ด้วยความเป็นเด็กที่มีมนุษย์สัมพันธ์ดีเวลามีเซลล์มาขายของ ... ชอบออกไปเสนอหน้าคะ มีใครอยู่ไหมค๊าบๆๆ นั่นเลย วิ่งออกไปหน้าบ้านแล้วก็ อยู่คะอยู่  คุณพี่เลี้ยงเสียตังเพราะแบบนี้มาหลายรอบแล้วฮ่า~

 

 

พอคุณแม่เรียนจบ ก็กลับมาอยู่นราฯเหมือนเดิม พอสองขวบกว่าๆ ก็ไปเรียนที่ “โรงเรียนอนุบาลภาคภูมิ” โรงเรียนเดียวเลยที่มีสระว่ายน้ำชอบมาก ชอบไปโรงเรียนเพราะจะได้เล่นน้ำ ...  วันแรกตอนพ่อไปส่งก็ทำท่า งอแง เหมือนจะไม่ไป พ่อเอาพี่เลี้ยงไปด้วย  ที่ไหนได้ พอเข้าไปในห้องแล้วเจอของเล่นเจอเพื่อนเยอะๆ ก็ลืมคุณพ่อ ลืมพี่เลี้ยง ไปเลย

 

 

หลังจากนั้น ไม่นาน ก็มีน้องชาย มาเป็นลูกสมุน55 จำได้ว่าตอนเด็กๆ รักน้องมากน้องทำอะไรก็ยอมหมด ตี หยิก ดึงผม ยอม เพราะ ดาร์รักน้อง รักมากๆ ๆ(เพิ่งเคยมีน้อง) แล้วน้องมันก็แสบมาก ซนมาก ที่สุดในโลก ดาร์ถืออันนี้จะเอาอันนี้พอไปหยิบอันที่น้องมันเพิ่งทิ้งก็จะเอาอีก คือแบบ ดาร์มีอะไรไม่ได้ จะเอาหมด ...เคยแบบ ปั่นจักรยานเล่น คุณน้องชายไม่พอใจ ดึงท้ายรถไว้ ไม่ให้ไปด้วย แต่พอโตๆมาเริ่มไม่ไหว เริ่มคิดได้ว่าต้องหมั่นไส้ ...เอาคืนบ้าง ผลสรุป ตีกันต่อยกัน  เลยโดนตีทั้งคู่เลย ... แสบพอกัน  ชอบปีนต้นไม้ ปั่นจักรยาน เตะบอล กับน้องชายบางทีก็แย่งลูกบอล ลูกบาสกัน แล้วก็ตีกันอีก

 

 

บ้านอยู่ใน รพ.ระแงะก็จะมีเด็กๆอยู่ไม่มาก แต่แก๊งส์ เค้าก็จะมี พี่บุ๋ย พี่ดิ๊ง แล้วก็ดาร์ สามสาวชอบไปปั่นจักรยานแว๊นๆๆ รอบ รพ มีเรื่องกับเด็กตำรวจ ข้างๆ รพ ที่ชอบมุดรั้วมาแย่งของเล่นแล้วก็ไปเล่นน้ำกันในสระบ้านย่าพี่ดิ๊งอยู่บ่อยๆ  แล้ว เค้าก็ชอบแซวๆ ว่าดาร์กิ๊กกับพี่เดียร์ พี่ชายพี่ดิ๊ง นั่นเอง ฮานึกถึงตอนนั้นแล้วตลกจริงๆ ^^ 

 

 

หลังจากนั้นก็เข้า โรงเรียนอนุบาลนราธิวาสอยู่สีเหลือง ห้องครูตั๊ก สัญลักษณ์ประจำตัวเป็นรูปกะหล่ำปลี แม่ชอบบอกว่า ไม่ใช่ๆ มันคือหัวสมองแล้วทุกคนก็จะบอกว่า ไม่สวยๆ  ตอนเรียนเค้าจะมีให้นอนกลางวัน ก็นอนๆไป พอคุณครูออกไปปุ๊บ หัวโจก นำเพื่อนมานั่งโม้ 555 เล่นกันพอครูกลับมาก็เนียนๆ นอนต่อ แต่แอบชอบถูกเพื่อนแกล้ง จำได้เลย ไอ้เก๋ กับปูเป้ชอบเอาการ์ดบาทเดียวในถุงผ้าเค้าไป นิสัย!!!   

 

 

ป. ๑ อยู่ห้อง คุณครู สงัดเป็นเด็กเรียนดี สอบได้ ที่ ๑ ที่ ๒  พอป.๒อยู่ห้องครูแฉล้ม เป็นศิษย์รักครูเลย ชอบโดนเพื่อนๆโหวตให้ออกไปร้องเพลงอยู่ประจำป.๓ อยู่ห้องครู อรวรรณ เป็นหัวหน้าห้อง แต่ เริ่มขี้เกียจทำการบ้านละ เริ่มออกลายแต่ก็ยังเรียนดีอยู่ เลยโดนครูแขวะว่า ฟลุคอะ ได้ที่๑ ได้ไง อ้าว!!!  แต่หนูมั่นคะไม่แคร์ พอป.๔ ย้ายห้อง เค้าจัดเป็นห้องคิงส์ อยู่ห้องครูวีณาเป็นไม้เบื่อไม้เมากันมาก ดาร์ไม่ทำการบ้าน ไม่ส่งการบ้านเยอะมาก บางทีส่งแล้วก็ต้องเอาไปลงคะแนน แต่พอจะลง แกก็เก็บ ... จนเค้าเรียกคุณพ่อมาพบโดนยำเละเลย ...ครูเคยว่าดาร์ว่า “อย่างเธออะ ไปที่ไหนก็ไม่มีใครเค้าอยากรับหรอก...อย่าอยู่ที่นี่เลยเสียชื่อโรงเรียนหมด”  แล้วพอจบป.๔ ดาร์ก็ย้ายไปอยู่สงขลากับคุณยายแล้ววันนั้นก็รับใบประกาศสอบอะไรซักอย่างนี่แหละได้ที่๑ ครูคนเดิม เค้าพูดว่าเด็กดีๆ แบบนี้ไม่อยากให้ย้ายเลยนะคะ ....เจ็บปวดมาก ...ผู้ใหญ่เค้าเป็นแบบนี้เนอะ .... (แต่เห็นหลายๆคนก็รักเค้านะ อาจจะไม่เหมือนกันแต่เค้าไม่ดีกับดาร์เลย ครุวีณาเนี่ย แต่รักครูแจ๊ดมากกกก) ป.๕ ห้องครูเทียนใจดีมากๆ เพื่อนใหม่ก็น่ารัก แต่คนละฟีลกับที่นราเลย ป.หก ห้องครูนัน ก็ใจดีอีกแล้ว โชคดีจริงๆเจอคุณครูดีๆ ตลอดเลย

 

 

หลังจากนั้น ก็ เข้าเรียนชั้น มัธยมที่โรงเรียน มหาวชิราวุธ จังหวัดสงขลา ที่บ้านภูมิใจมากเพราะเป็นโรงเรียนเก่าคุณตา ที่บ้านอยากให้เข้าที่นี่มากๆแล้วก็สอบติด รู้สึกดีที่ได้เป็นลูกสมเด็จพ่อ ได้มีเลือดสีน้ำเงินขาว ... พอจบม.๑ คุณตาก็เสียดาร์เรียนได้ถึง ม.๒ เทอม ๑ แม่ก็ให้ย้ายกลับไปอยู่กับแม่ที่นราก็ไปเรียนต่อที่โรงเรียน นราธิวาส แล้วพอม.ปลาย ก็กลับมาสอบ มาอยู่มหาฯเหมือนเดิม ...

 

 

วีรกรรมช่วงม.ต้น ไม่ค่อยมีไรมาก ออกแนวเกเร ละ ตอนม.๑ วันเด็ก หนีแม่ เรียนพิเศษเสร็จ หนีไปดูหนังกับเพื่อน  บ้างอะไรบ้างถ้าสระบัวมีงานก็ชอบไปเล่นรถบั๊มพ์ พอมาอยู่นธ ตอนปีใหม่เลย เล่นไพ่ กินเหล้ากันในโรงเรียนเลย หลังป่าชายเลน (แรงมาก เพิ่งเข้ามาอยู่ได้ สองสามเดือนเองแต่เค้าไม่ใช่หัวโจก เพื่อนมันจัดมา เราก็จัดไป)

 

 

พอม.ปลาย ก็ใช้ชีวิตธรรมดาเฉกเช่นเด็กม.ปลายทั่วๆไป เรียนๆๆ แล้วก็เรียนพิเศษ เรียนเสร็จก็เที่ยวห้าง  สบายใจไป ~

 

และก็ก้าวเข้าสู่รั้ว มหาวิทยาลัยโดยการสอบเอนท์ตรง ของ มอ. แต่ติด วิศวะคอมพิวเตอร์ ม.แม่ฟ้าหลวง  ช่วงจะเอนท์เป็นไรที่เวิ่นเว้อมากอ่านหนังสือไปโหลดเอสเจไป เม้าท์อยู่ในบอร์ดบ้างอะไรบ้าง จนพ่อต้องมาดึงปลั๊กคอมออกไม่ให้เล่นเลยทีเดียว 

 

 

 

และ ตอนนี้  ณ เวลานี้ เรื่องราวเหล่านั้น มันผ่านมาจนครบยี่สิบปีแล้ว ไวเนอะ ไวมาก ยังจำเรื่องราวต่างๆในตอนเด็กได้อยู่เลย.... เหมือน เมื่อวานดาร์ยังเพิ่งเดินเตาะแตะ   เหมือน มันไม่นาน ที่รู้จักการไปโรงเรียน เหมือน ผ่านไปซักสองสามปี ที่อ่านออกเขียนได้ เหมือนผ่านไปซักปี ที่สอบเข้า มัธยม และก็เหมือน ไม่กี่ชม. ที่แล้ว เพิ่งสอบเข้ามหาลัย   จนตอนนี้ จะขึ้นปีสามอยู่แล้ว 

 

 

 

เวลา ช่างเดินไวจริงๆ ...  

 

 

 

 

วันเกิดปีนี้ อยากบอกกับตัวเองว่า ....

 

 

 

เริ่มเลขสอง ก็โตขึ้น เป็นผู้ใหญ่แล้วนะ ไม่ใช่เด็กอีกต่อไป... โตได้แล้วนะดาร์ ... ^^

ดูแลตัวเองได้แล้ว อย่าให้คนอื่นคอยมาเป็นห่วงรับผิดชอบตัวเองให้มากขึ้น  คิดถึงอนาคตและ ไม่เหลวไหล ทำตัวไร้สาระไปวันๆ  ทำดีคิดดี ให้ได้มากที่สุด เพราะไม่รู้ว่าเราจะมีชีวิตอยู่ได้อีกนานแค่ไหน ....

 

เพราะมันถึงเวลาแล้ว ... ที่จะต้องจริงจัง กับชีวิต ซักที ...

 

 

ขอบคุณ คุณพ่อ คุณแม่ คุณยายบรรดาคุณน้า คุณอา  และ คุณปู่ คุณย่า คุณตาที่ท่านเสียไปแล้ว

 ขอบคุณมากๆ ที่ท่านทุกคนคอยอบรมสั่งสอน เลี้ยงดู ให้ดาร์โตมาจวบจนทุกวันนี้  คอยให้คำแนะนำปรึกษา คอยดูแลคอยทำทุกๆอย่างให้ ถ้าไม่มีพวกท่านแล้ว ดาร์ก็ไม่สามารถมีวันนี้ได้แน่นอน ขอบคุณมากๆนะคะ

 

 

ขอบคุณ คุณครู และอาจารย์ทุกๆท่าน

 ตั้งแต่โรงเรียนแรกที่ผมเรียนเลย อนุบาลภาคภูมิ จวบจนถึงมหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวงที่เรียนในปัจจุบัน ถ้าหากไม่ได้พวกท่านดาร์ก็คงไม่มีทุกวันนี้ถ้าไม่ได้พวกท่านคอยสอนหนังสือ คอยอบรมให้อยู่ในกฎระเบียบ และคอยให้คำแนะนำต่าง ๆ

 

ขอบคุณพี่แคน พี่เชวง จารย์ปิงและ อาจารย์สอนพิเศษทุกๆคน

 เพราะพวกพี่ๆทั้งหลาย ถึงได้มีความรู้ ขนาดนี้ ทำให้สอบได้เนี่ย ขอบคุณมากจริงๆนะคะ

 

 

 

ขอบคุณรุ่นพี่ ทุกๆ คน

 

ที่คอยช่วยเหลือน้องเสมอให้คำแนะนำปรึกษา แม้ว่าน้องจะงี่เง่าตลอดงอแง ไร้สาระ และถามมากเรื่อง

 

 

 

ขอบคุณ เพื่อนๆ พี่ๆ  น้องๆ  บอร์ด Foolhouse Suju-chu และ บ้านทึก

 

ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่แบ่งปันข่าวสาร ไฟล์ ความรู้ ขอบคุณมิตรภาพดีๆ ในอินเตอร์เนต ขอบคุณทุกความห่วงใย และ คำแนะนำสั่งสอนขอบคุณความเข้าใจ และกำลังใจดีๆ ที่ทุกคนมีให้กัน เค้ารักทุกคนนะ

 

 

 

 

สุดท้ายแล้ว ... ก็ขอบคุณทุกๆ คนที่ อยู่ด้วยกันมา ที่มาเสริมสร้างสีสันให้กับโลกใบน้อยใบนี้ ทุกๆคนที่ผมไม่ได้เอ่ยชื่อถึงทุกๆคนที่อยู่รอบๆตัว เพราะทุกๆ คนทำให้เกิดหลายๆสิ่งที่สอนและ สั่งสม นิสัย ต่างๆ ให้ดาร์เป็นดาร์ ในทุกวัน

 

 

 

 

 

ปล. HBD ปูจ๋า ที่รักที่เกิดก่อนเค้าปีนึง  แนน เกิดวันเดียวกะเค้าเลย และขอ ย้อนหลัง ให้ พี่เน (เมื่อวันที่ 8 ) ป๋าฮัน (เมื่อวาน)  ด้วยค๊าบ

 

ปล. 2 ยังคงรอ MSG จากใครบางคนตั้งแต่ปีที่แล้ว ... เค้าคงจำไม่ได้แล้วเนอะ ...